“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. (...) Yazmasam deli olacaktım.”
Sait Faik’in o meşhur dizesi, sadece bir edebiyat alıntısı değil; birçoğumuz için hayatta kalma kılavuzunun ilk maddesidir. "Söz uçurmak" ya da "kağıda dökmek", dünyadan sıyrılıp zihnimizi berrak tutabilmenin en yalın, en masrafsız ve belki de en asil yoludur.
Peki, bizi yazmaya iten o görünmez kuvvet tam olarak nedir?
Hayat, bazen üzerimize bir karabasan gibi çöker. Yarım kalmış cümleler, cevaplanmamış sorular ve her geçen gün ağırlaşan bir düşünce yükü... Yazmak, bu kalabalığı düzenleme sanatıdır. Bir kağıdın başına oturduğunuzda, aslında zihninizdeki o dağınık odayı toplamaya başlarsınız. Gereksiz olanı ayıklar, asıl olanı en sade haliyle ortaya çıkarırsınız.
Yazmak, bir nevi kendi kendinin şifacısı olmaktır. İçimizdeki o kaosu bir "hikayeye" dönüştürdüğümüzde, artık o kaosun kurbanı değil, anlatıcısı oluruz. Mesafeli bir bakış açısı kazanmak, olayları bir kurgu titizliğiyle incelemek, dışarıdan bakıldığında çözümsüz görünen düğümleri gevşetir. Kelimeler, ruhun sığındığı o limanlar haline gelir.
Yazdığımız her satır, aslında kendimizle sohbettir. Bir köşe yazısı hazırlarken ya da bir kurgunun içine dalarken, bir yerlerde birilerinin aynı duygulardan geçtiğini bilmek en büyük tesellidir. "Yazmasaydım delirirdim" diyen kalem, aslında şunu da bilir: Yazmasaydım, birbirimizi hiç bulamazdık.
Yazmazasaydım sizi ve hatta kendimi bulamazdım..
Bazen sadece bir cümle, bizi zihnimizin o karanlık dehlizlerinden çıkarıp ışığa kavuşturmaya yeter. Yazmak; dirençtir, nefes almaktır ve en önemlisi, her şeye rağmen "buradayım" diyebilmektir.
Eğer siz de bazen kelimelerin içinde kaybolup sonra kendinizi o kelimelerle buluyorsanız, şanslısınız. Çünkü delirmenin eşiğinden, yine o delilik kurtarır insanı.
Sizce yazmak, hayatın karmaşasından kaçmak için bir sığınak mı, yoksa o karmaşayla yüzleşmek için bir araç mı?
Yorum Ekle
Yorumlar (0)
Sizlere daha iyi hizmet sunabilmek adına sitemizde çerez konumlandırmaktayız. Kişisel verileriniz, KVKK ve GDPR
kapsamında toplanıp işlenir. Sitemizi kullanarak, çerezleri kullanmamızı kabul etmiş olacaksınız.
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.
Rüya Çakır
YAZMASAYDIM DELİRİRDİM
“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim; hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. (...) Yazmasam deli olacaktım.”
Sait Faik’in o meşhur dizesi, sadece bir edebiyat alıntısı değil; birçoğumuz için hayatta kalma kılavuzunun ilk maddesidir. "Söz uçurmak" ya da "kağıda dökmek", dünyadan sıyrılıp zihnimizi berrak tutabilmenin en yalın, en masrafsız ve belki de en asil yoludur.
Peki, bizi yazmaya iten o görünmez kuvvet tam olarak nedir?
Hayat, bazen üzerimize bir karabasan gibi çöker. Yarım kalmış cümleler, cevaplanmamış sorular ve her geçen gün ağırlaşan bir düşünce yükü... Yazmak, bu kalabalığı düzenleme sanatıdır. Bir kağıdın başına oturduğunuzda, aslında zihninizdeki o dağınık odayı toplamaya başlarsınız. Gereksiz olanı ayıklar, asıl olanı en sade haliyle ortaya çıkarırsınız.
Yazmak, bir nevi kendi kendinin şifacısı olmaktır. İçimizdeki o kaosu bir "hikayeye" dönüştürdüğümüzde, artık o kaosun kurbanı değil, anlatıcısı oluruz. Mesafeli bir bakış açısı kazanmak, olayları bir kurgu titizliğiyle incelemek, dışarıdan bakıldığında çözümsüz görünen düğümleri gevşetir. Kelimeler, ruhun sığındığı o limanlar haline gelir.
Yazdığımız her satır, aslında kendimizle sohbettir. Bir köşe yazısı hazırlarken ya da bir kurgunun içine dalarken, bir yerlerde birilerinin aynı duygulardan geçtiğini bilmek en büyük tesellidir. "Yazmasaydım delirirdim" diyen kalem, aslında şunu da bilir: Yazmasaydım, birbirimizi hiç bulamazdık.
Yazmazasaydım sizi ve hatta kendimi bulamazdım..
Bazen sadece bir cümle, bizi zihnimizin o karanlık dehlizlerinden çıkarıp ışığa kavuşturmaya yeter. Yazmak; dirençtir, nefes almaktır ve en önemlisi, her şeye rağmen "buradayım" diyebilmektir.
Eğer siz de bazen kelimelerin içinde kaybolup sonra kendinizi o kelimelerle buluyorsanız, şanslısınız. Çünkü delirmenin eşiğinden, yine o delilik kurtarır insanı.
Sizce yazmak, hayatın karmaşasından kaçmak için bir sığınak mı, yoksa o karmaşayla yüzleşmek için bir araç mı?