Merhaba,
Dünyanın sesini biraz olsun kıstıysan, şimdi konuşabiliriz. Bugün bu satırları, bir yabancıya değil; her sabah aynada karşılaştığın, bazen gözlerini bile kaçırdığın o kişiye yazıyorum. O gizli odaya girmenin vakti geldi gibi..
Henüz geç kalmamışken (tartışılmalı) ve hala gücünün varolduğunu, varsaydığım bir aralıkta yazıyorum.
Biliyorum... İçindeki çocuk hala koşuşturuyor ve sen yetişkin olmanın soğuk zırhıyla onu susturmaya çalışıyorsun. Her şeyi sorguladığın, yüreğini ortaya koyduğun, tek taraflı çabalara alışmaya çalıştığın zamanlar oldu.
Ama artık şunu biliyorsun:
Hiçbir şeye ve hiç kimseye inanmak zorunda değilsin.
Çünkü o inanma arzusu, seni bir yerden bir yere taşıyamaz; eğer karşındaki de senin kadar inançlı değilse tabii.

Her şeye derinlik katma mesela.
Önce yüzeyde dur.
Bak bakalım, kim senin derinliğine inebiliyor?
Eğer birileri görebilmişse,
O zaman in.

Ne demişti o bilge adam sana ;
Kendi içindeki o uçsuz bucaksız dürüstlüğü, başkalarının sığ kıyılarında harcama. Artık anla ki; senin okyanusun, sadece yüzmeyi bilenler için bir lütuftur, bilmeyene tehlikeli..
Bazı insanlar sadece başlıkları okur , gerisi 'fazla' gelir. Bırak öyle kalsın. Fazlalık dedikleri şey, aslında senin eksilmez cevherindir.
Hatırla..

Bazı şeyler değişmeyecekse gerçekten değişmeyecek. Bunu kabul etmek bazen daha kolay bir yoldur ama aradığın kolay bir yol muydu yoksa, İstediğin noktaya gelmek için her güçlüğe razı mıydın?
Bazen en büyük cesaret,
bir ihtimalden vazgeçmektir.
Ve sen artık,
“belki”lerin içinde kaybolacak kadar
kendine yabancı değilsin.

Üzülmekten korkuyor musun?
Hayır.
Sen sadece duygularını, aklından ayırmadan yaşamak istiyorsun. Duyguları aklının arkadaşlığından mahrum etmek istemiyorsun.
Çünkü kalbin güçlü, ama artık yalnız değil.
Aklınla yan yana yürüyor. Büyüyorsun...

Şunu da söylemeliyim:
Bir zamanlar, elin boş dönmekten çok korkuyordun evet.
O yüzden vazgeçmeyi zayıflık sandın.
Oysa vazgeçmek de bir direnişti.
Bir duruştu.
Ve sen o sancıdan geçerek, kendi gücünü yeniden buldun.
Artık biliyorsun..

O yüzden sadece sana doğru gelenlere doğru yürüyorsun.
Ve artık kimsenin yarım adımına kalbini koymuyorsun.
Çünkü sen yürümeyi öğrendin;
arkana bakmadan değil,
kendini arkada bırakmadan yürümeyi..
Ve o yolu, yarılamaya niyeti olmayanlarla yürümemeye kararlısın.

Bugün, o yollar sayesinde oluştu.
O kırıklarla, o vazgeçişlerle, o bekleyişlerle.
Ve biliyor musun?
Bütün o hâllerinle seni seviyorum.
Kırıldığın anlarla, umut ettiğin sabahlarla, ağladığın gecelerle…
Seninle gurur duyuyorum.
Çünkü kendini bularak büyümeyi başardın.

Sevgilerle...