Elitizmin Anatomisi
​Hayat; kalabalık ile topluluk arasındaki o ince çizgide yürür. Bu çizgiyi belirleyen ise çoğu zaman yanlış anlaşılan "elit" kavramıdır. Ancak kavramların içini boşalttığımız bu çağda, gerçek seçkinlik ile sahte üstünlük birbirine karışmış durumda.

Elitlik Bir durumdur. Kalite, derinlik ve rafine zevklerin doğal bir sonucudur.
Elitizm Bir ideolojidir. Toplumun en iyiler (seçkinler) tarafından yönetilmesi veya yönlendirilmesi gerektiği inancıdır.
Elitist Bir tavırdır. Kendini veya ait olduğu grubu üstün görüp, dışarıdakilere mesafeli (bazen küçümseyici) yaklaşan kişidir.

İnsanın kendini elit zannetmesi, genellikle dışsal aksesuarlara dayalı bir illüzyondur. Pahalı bir saat, marka bir çanta, az bilinen bir şarap markası veya birkaç Fransızca alıntı, kişiyi "seçkin" yapmaya yetmez; sadece onu "pahalı bir kalabalık" yapar.
​Zannetmek: Başkalarının cehaletinden beslenir. "Ben biliyorum, onlar bilmiyor" kibriyle ayakta durur. Dışlayıcıdır.
​Olabilmek: Kendinin farkında olmanın getirdiği bir ağırbaşlılıktır. Estetik ve entelektüel bir sorumluluktur. Kapsayıcı olmasa da öğreticidir.
​Gerçek bir elit, bir sanat eserine "pahalı olduğu için" değil, ruhundaki bir boşluğu doldurduğu için değer verir. Kendini elit zanneden kişi ise eserden ziyade, o esere sahip olmanın yarattığı "bakın ben kimim" coşkusuyla ilgilenir.
​

​Gerçek seçkinlik, bir başkasına tepeden bakmak için basamak aramaz; zaten manzarayı seyretmekle meşguldür. Oysa elitist tavır, sürekli bir "aşağıdakiler" kurgusuna ihtiyaç duyar. Aşağıda birileri yoksa, elitistin üstünlüğü de buharlaşır.
​"Gerçek elit, kütüphanesini başkalarına göstermek için değil, içindeki fırtınaları dindirmek için kurandır. Elitist ise kitapların sırtındaki yaldızla ilgilenir, çünkü onun ruhu sadece cila tutar."
​İnsanın kendini elit sanması bir vitrin düzenlemesidir. Gerçekten elit olabilmek ise o dükkanın içindeki, kimse görmese de kıymetinden bir şey kaybetmeyecek olan nadir eser olmaktır. Biri alkış bekler, diğeri ise sadece sessizliği.

Ve Soyluluk Ruhu:
​Elitlik bir kan bağı veya cüzdan kabarıklığı değil, bir ruh terbiyesidir. Zevklerin rafineleşmesi, düşüncelerin berraklaşması ve dünyanın geri kalanına karşı duyulan o zarif sorumluluktur. Eğer bir insan, bildikleriyle başkalarını eziyorsa o sadece bilgili bir zorbadır; seçkin bir beyefendi veya hanımefendi değil.
​Gerçek elit; zarafeti, ahlakı ile hiç ışığı sönmeyen, sahtesi ise sadece spot ışıklar altında görünendir.