Sosyal Habitatınızı Yarattınız mı?

İnsan, doğada yaşayan sosyal bir varlıktır.

Hayvanlar ve bitkiler kendi habitatlarında varlıklarını sürdürürler.

Aslında yerli halklar da benzer bir düzenin içindedir — doğayla uyumlu, kendi döngülerine sadık, kültürel miraslarının besleyici bağlamında yaşarlar.

Uyum yeteneği en yüksek varlık olan insan ise yalnızca koşullara adapte olmaz; aynı zamanda koşulları dönüştürür, yeniden düzenler ve hatta yepyeni koşullar yaratır.

Fakat şehirleşmeyle birlikte, doğadaki biyolojik çeşitlilik gibi sosyal ve kültürel çeşitlilik de büyük ölçüde arttı. Bu durum, bir insanın çevresiyle uyum içinde ilişki kurmasını hiç olmadığı kadar zorlaştırdı.

Bugünün karmaşık sosyal ekosisteminde, minimum zarar – maksimum huzur dengesi için şu basit ayrım, hem ruhunuza dokunacak hem de ufkunuzu açacaktır:

Tabiat ve Habitat Arasındaki Fark:

Burada kısa bir duraklama yapalım.

Önce her iki kavramın zihnimizdeki karşılıklarını netleştirelim.

Tabiat, doğanın bütünüdür.

Habitat ise canlıya özgü yaşam alanıdır.

Bu ayrımı insan ilişkilerine taşıdığımızda şunu görürüz:

Sosyal habitat, kişinin ruhsal, duygusal, entelektüel, ailevi ve kültürel gelişimini besleyen; benliğini koruyan ve büyüten özüne uygun sosyal alandır.

Başka bir deyişle:

Tabiat, her türlü insanın ve yaşam kültürünün bulunduğu geniş toplumu sembolize eder;

Habitat ise uyum sağlayabildiğimiz ruhsal çevredir.

Toksik, kısır, çatışmalı, engelleyici ya da sabote edici bir çevre; bir insanın benliğini tanımasına elverişli değildir.

Ancak şu gerçeği de unutmamak gerekir:

Her canlının yaşamında doğal zorluklar, tehlikeler ve meydan okumalar vardır.

Her engeli ortadan kaldıramayabiliriz; fakat doğru zorluklarla yüzleşmek, uyum kapasitemizi artırır.

Bir Pengueni Çöle Götürürseniz…

Bir penguenin çölde yaşayamayışı, onun “hasta” olmasından değil, doğru habitatta olmamasındandır.

Aynı şekilde bir insanın her duygusal tepkisini kişisel bir ruhsal hastalık olarak değerlendiremeyiz.

Fakat çevresel toksinlerin etkisini fark ettiğimiz anda, dengeyi bulmak için çözüm üretmek zorundayız.

Ruhsal dengenin bozulması, çoğu zaman içsel ihtiyaçlar ile dışsal kaynakların uyumsuzluğunun bir sonucudur.

Bu noktada üç seçenek belirir:

A. Bulunduğumuz toksik diyardan gitmek

B. O diyarı bir cennete dönüştürmek

C. O diyarda yaşarken filitre mekanizması geliştirmek

Karar, kişinin özgür iradesine ve ruhsal köklerine bağlıdır.

Nietzsche’nin sözünü hatırlayalım:

“Beni öldürmeyen şey güçlendirir.”

Peki beni öldürmeyen şeyle verdiğim düelloda, benim içimde neler ölüyor?

Hangi yönlerim dönüşüyor?

Beni öldürmeyen şey;

• acizliğimi,

• tembelliğimi,

• zihinsel bulanıklığımı,

• eski versiyonlarımı,

• yaşamıma hizmet etmeyen ataleti,

• potansiyelimi ortaya çıkarmaktan korkan yanımı öldürüyor olabilir.

Bu dönüşümün kendisi güçlenmedir.

Ve ruhsal yaşam söz konusu olduğunda şunu kabul etmek gerekir:

Çoğu zaman “düşman” sandığımız şey, aslında içsel dayanıklılığımızın rakibidir — yani bizi büyüten kuvvettir.

Doğa koşullarının canlıyla kişisel bir problemi yoktur.

Bunu fark ettiğimizde biz de aynı özgürlüğe yaklaşırız.

Ruhun gerçek özgür iradesi işte o noktada aktive olur.