“Kurnazlık zekâ göstergesi değil, ruhun yozlaşmasıdır.” Sert bir ifade gibi görünse de, bir o kadar da gerçektir. Bu hakikatin özündeki değeri anlamaya çalışmak, ruhsal hazinemize sahip çıkmanın kutsal bir yemini gibidir.

Ruhsal enerji (psişe), hem çevresini etkileyen hem de çevresinden etkilenen zeki bir varlıktır. İnsanı insan yapan ise saflığını koruyarak kendini iyiye ve güzele yönlendirme kapasitesidir. Bu yönelimin temelinde ruhun arınmışlığı, kendi karanlıklarını ne kadar aşabildiği, ne kadar özgürleştiği yatar.

Bir ruh, çevresindeki insanların haklarını ve sınırlarını düşünebildiği ölçüde olgundur. Bu kapasiteyi kurnazlık adı altında kullanmaya başladığında, artık ruhun karanlık patikasına adım atmıştır.

Bu yönelimin sebebi; bazen basit bir nefs meselesi, bazen hümanist bir körlük, bazen bilinçli bir çıkar, çoğu kez ise salt bencillik ve empati yoksunluğudur.

Kurnazlığın yaşı yoktur. Bir çocuk ne kadar erken yaşta kurnazlığa başvuruyorsa, insan ilişkilerinde manipülasyonu o kadar erken öğrenmiş ve merkezinin yüceliğini kanıksamış demektir.

Asıl tehlike, bu davranışın birincil figürlere —anne, baba, kardeş, arkadaş— karşı uygulanmasıdır. Bu kişiler çocuğun sağlıklı şekilde benliğini geliştireceği temel aidiyet aktörleridir.

İhanet tohumları, bu temele savrularak birlik duygusunu parçalayan görünmez şarapnellerdir.

Zekâsını akıl ile karıştıran kurnaz ruh, yozluğu kendine layık görmüştür.

Başkalarına çamur atmak, o çamurun kendi toprağından çıktığını unutmaktır.

Kurnazlıkla elde edilen her nimetin, kendi bütünlüğünden verilen bir güvenlik açığı olduğunu inkar etmektir.

Kurnazlık yapan kişinin zihninde:

- Karşısındakini küçümsemek,

- Karşısındakinin özgürlüğünü ihlal etmek,

- Saygı duymadığı bir ilişkide yer almak,

- Kendini daha zeki algılamak,

- Gücü, hileyle elde etmenin onursuzluğu gibi eğilimler vardır.

Peki hangisi daha hastalıklıdır?

Kurnazlık yapmak mı, kurnazlığa kanmak mı?

Cevap açıktır: Kurnazlık yapmak, ruhun yabani otlara terk edilişidir.

Kurnazlığa kanmak ise sadece bir fırtınayı atlatmaktır.

Doğa ne kadar kendi haline bırakılırsa güzelleşir. İnsan ise ne kadar rafine işlenirse güzelleşir, kutsallaşır.

Kurnaz olmamak bu arınmanın ilk aşamasıdır. İkincisi ise kurnazlık karşısında uyanık olmaktır.

Kurnazlığın gerçekleşmesine izin vermeyecek kadar samimi ve rafine bir duruşla yaşamak ruhsal özgürlüğünüzün temel taşlarından biridir.

Ailede, yakın çevrede ve toplumda; çıkarların, yalanların, oyunların farkında olarak yaşamak bir bilgeliktir.

Çünkü hayat, temiz kalpli insanların bu çarpıtılmış akılların dehlizlerinde kaybolacak kadar uzun ve değersiz değildir.

Çocuğunuzda kurnazlık eğilimi gördüğünüzde, ruhsal merceklerini en başından temizleyin.

İhtiyaçlarını açık ifade etmeyi, sınırlarını net çizmeyi, empatiyi, ölçüyü ve öncelikleri öğretin; bunları içselleştirmesine rehberlik edin.

Unutmayın:

Karakter, özgürlük ve barış; bir ruhun en üstün vasıflarıdır.

Psk. Hanife Koşar