Gerçek anlamı çoğu zaman bilinmeyen bir söz.

Başın sağ olsun.

Dostlar sağ olsun.

Hayatın ve sözün bittiği yerde söylenen bu kadim dilekler, aslında yaşamın özüne dokunan en yalın cümlelerdir.

“Başın sağ olsun” ifadesi, şaşırtıcı biçimde pek çok kişi tarafından

“O öldü ama senin canın sağ olsun” şeklinde yorumlandığı için, bu sözleri söylemekten bile kaçınılır.

Bu yüzden baş sağlığı dilemek, çoğu zaman rahatsız edici bir deneyime dönüşür.

Çünkü bu anlamlandırma hem eksik hem de inciticidir.

Oysa bu sözün manası bambaşkadır.

Başın sağ olsun:

“Hayatta yaşanabilecek en büyük acılardan birini deneyimliyorsun.

Ama bu acının içinde dahi aklını, idrakini, ruhsal dengeni yitirme.”

Dostlar sağ olsun:

“Sizin de akıl ve ruh sağlığınız yerinde olsun ki,

bu acıdan geçerken yanımda durabilin.

Sayenizde yüküm hafiflesin, yolum daha katlanılır olsun.”

Peki bu karşılıklı dilekler hangi temel değere işaret eder?

İster dindar olalım ister olmayalım, hepimiz biliyoruz ki insan ölümlüdür.

Can bir mühlettir.

Ruh bedenlenir, yolculuğunu tamamlar ve gider.

Bu dünyada büründüğümüz beden dâhil, sevdiğimiz ve sahip olduğumuz her şeyi geride bırakırız.

Aslında canın bir emanet olduğunu biliriz.

Asıl baki olan; ruhun sağlamlığıdır, aklın yerinde oluşudur.

Çünkü aklı ve ruhu sağlıklı olan bir insan, bu hayatı başarmış demektir.

İyi bir kalp,

içtenlik dolu bir ruh,

ahlâklı bir kişilik,

rızalarla dolu bir gönül…

İşte gerçek servet budur.

Gerisi meşgale.

Başın sağ olsun.

Dostlar sağ olsun.

Bu iki sesleniş, insan olmanın ilk eşiğidir.

Bu eşiğin hem acı tarafını hem dayanışma tarafını sağ salim geçebilmek sağlam bir kafa, sağlam bir yürek ister.

Birlikte varız.

Birlikte güçlüyüz.

Bu hayat birlikte yaşamaya değer —

çünkü bir gün hiçbirimiz burada olmayacağız.

Başımız her zaman sağ olsun.

Akıllarımız, ahlaklarımız katıksız olsun.

Dostlarımız her zaman sağ olsun.

Yüreklerine sağlık olsun.

Hayatın başladığı yerde ölümü unutalım.

Ölümün başladığı yerde hayatı hatırlayalım…