Hayat bazen bizi iki uç arasında amansız bir sarkaç gibi savurur. Ya en üstteyizdir ya en altta; ya hep vardır ya hiç... Oysa bu uçlar, insan ruhunu en çok aşındıran, en çok tüketen yerlerdir. Bu sarkaçta yorulan bir adam olarak anladım ki; asıl mesele uçlarda tutunmak değil, merkeze, yani kendi özüne dönebilmektir.

Bir insanın kendine verebileceği en büyük söz, içiyle dışını bir kılmasıdır. İçimize attığımız her duygu, zamanla ruhumuzda ağır bir yüke, taşınmaz bir kambura dönüşür. Sağlıklı iletişim, önce kendi gerçekliğimize dürüst olmakla başlar. Başkalarının biçtiği dar kalıplara sığmaya çalışmak yerine, kendi derinliğimizle zenginleşmeliyiz. Bunun yolu da ruhu hapseden katı kurallardan ve esnekliğini yitirmiş yargılardan arınmaktan geçer.

Kendi Elinden Tutmak

Çoğumuz sevgiyi ve onayı hep başkalarından bekledik. Oysa hakikat şudur: Bir erkeği kendisinden daha çok sevecek, onu kendisinden daha iyi anlayacak bir başkası yoktur. Bu bir yalnızlık itirafı değil, aksine muazzam bir bağımsızlık ilanıdır. İnsan kendi elinden tutup kendini ayağa kaldırmayı başardığında, dış dünyanın gürültüsüne karşı o hayati soğukkanlılığı kazanır. Artık uyaranlar karşısında savrulmaz, kendi merkezinde sarsılmaz bir kale gibi durur.

Hayatta her şey bizim kontrolümüzde değil. Mücadele etmek ne kadar erdemse, olmayanı olduğu gibi kabul etmek de o kadar büyük bir olgunluktur. İnsanları değiştiremeyeceğimizi, hayatın her zaman bizim istediğimiz yöne akmayacağını anladığımızda, enerjimizi beyhude savaşlara değil, kendi iç huzurumuza harcamaya başlarız. Olmuyorsa, olmuyordur. Bu kabulleniş, yenilgi değil; aksine akışla barışmaktır.

Gölgeden Gerçeğe

En büyük keşfim ise şu oldu: Ben uzun süre yokmuşum gibi yaşamışım. Belirgin bir duruşun, net bir tavrın eksikliğini, bir gölge gibi yaşadığımı fark ettim. Şunu net bir şekilde gördüm: Bir adam kendisine nasıl davranırsa, dünya da ona öyle davranır. Eğer siz kendi varlığınızı yok sayarsanız, çevreniz de sizi görmezden gelecektir. Kendine değer vermeyen birine, başkasının değer sunmasını beklemek sadece bir yanılsamadır.

Bugün geldiğim noktada; takıntılarıyla barışmış, stresini ve duygularını yönetebilen, sosyal ama bir o kadar da kendi merkezine odaklı bir ben var. Artık neden olmuyor diye sormuyorum; olana eyvallah diyorum, olmayanı ise zamanın adaletine bırakıyorum. Pes etmek yok, ancak boşuna kürek çekmek de yok.

Nihayetinde, ben varım. Tercihlerimle, kararlarımla ve bulduğum iç huzurumla buradayım. Ailemde, sosyal çevremde ve en önemlisi kendi hayat hikayemde artık başroldeyim. Çünkü biliyorum ki; insan ancak kendi içindeki savaşı bitirdiğinde gerçek barışı ve gücü bulur.