Türkiye siyaseti uzun yıllardır bir paradoksun içinde yaşıyor. Muhalefet, iktidarı otoriterleşmekle suçlarken, seçmenlerin önemli bir kısmı da muhalefetin iktidara gelmesi halinde farklı bir siyasi anlayış değil, aynı sistemin yeni bir aktör tarafından devam ettirileceğinden endişe duyuyor.

Bugün bu tartışmanın merkezinde Ekrem İmamoğlu bulunuyor.

İmamoğlu'nun siyasi yükselişi, geniş kitlelere umut veren bir değişim hikâyesi olarak sunuldu. Ancak zaman içinde ortaya çıkan tablo, birçok kişinin aklına farklı bir soruyu getirmeye başladı. Türkiye gerçekten yeni bir siyaset mi arıyor, yoksa sadece yeni bir lider mi?

Türkiye'nin temel sorunları ekonomi, eğitim, adalet, üretim kapasitesi, dış politikadaki kırılganlıklar ve toplumsal kutuplaşma olarak sıralanabilir. Buna rağmen siyasi tartışmaların büyük bölümü kişiler üzerinden yürütülüyor. Erdoğan karşıtlığı üzerinden yükselen siyaset, zamanla Erdoğan merkezli siyasetin ters yüz edilmiş hâline dönüşüyor. Sistem eleştirisi yerini lider değişikliği beklentisine bırakıyor.

Bu noktada İmamoğlu'nun söylemlerine ve siyasi pratiğine bakıldığında dikkat çeken husus, kurumsal dönüşümden çok kişisel liderlik vurgusunun öne çıkmasıdır. Türkiye'nin ihtiyaç duyduğu şey güçlü kurumlar mı, yoksa güçlü liderler mi sorusu hâlâ cevapsızdır. Eğer bütün siyasi enerji tek bir ismin etrafında toplanıyorsa, bu durum geçmişte eleştirilen lider merkezli siyasetin yeniden üretilmesi riskini taşımaktadır.

Muhalefetin önemli bir kısmı İmamoğlu'nu demokratikleşmenin sembolü olarak görürken, eleştirel bakanlar onun da geniş yetkilere sahip, güçlü ve sorgulanamaz bir siyasi figüre dönüşebileceğini düşünmektedir. Çünkü Türkiye'de sorun sadece liderlerin kim olduğu değil, siyasetin kişiselleşmesidir.

Demokrasi, bir kişinin diğer kişinin yerine geçmesi değildir. Kurumların kişilerden daha güçlü hâle gelmesidir. Eğer siyaset yeniden bir kurtarıcı arayışına dönüşürse, isimler değişse bile sistem değişmeyecektir.

Türkiye'nin geleceği Erdoğan sonrası dönemin kimin tarafından yönetileceğinden çok, nasıl yönetileceği sorusuna bağlıdır. Bu nedenle seçmenlerin önündeki asıl mesele bir lideri diğerine tercih etmek değil; ülkenin demokratik kurumlarını, hukuk düzenini ve hesap verebilir yönetim anlayışını güçlendirecek bir siyasi vizyonun ortaya çıkıp çıkmadığını sorgulamaktır.

Belki de sorulması gereken soru şudur: Türkiye yeni bir siyaset mi inşa ediyor, yoksa sadece yeni bir Erdoğan mı arıyor?