Dünya her gün iklim krizini konuşuyor. Zirveler düzenleniyor, karbon nötr hedefleri açıklanıyor, gelecek nesiller için büyük sözler veriliyor. Ama aynı dünya, aynı anda başka bir gerçeği görmezden geliyor: Savaşlar.

Bugün Gazze’de, Lübnan sınırında ve İran savaşında kullanılan her bomba, sadece bir hedefi değil, atmosferi de vuruyor. Çünkü modern savaş, aynı zamanda devasa bir karbon makinesidir.

Özellikle ABD gibi askeri kapasitesi yüksek ülkeler, dünyadaki en büyük fosil yakıt tüketicileri arasında yer alıyor. Savaş uçakları, savaş gemileri, zırhlı birlikler… Bunların her biri, iklim zirvelerinde konuşulan tasarruf hedeflerini tek bir operasyonla boşa çıkarabilecek ölçekte emisyon üretiyor. Yani bir tarafta karbon ayak izini küçültme çağrısı yapılırken, diğer tarafta o ayak izi füze izine dönüşüyor.

Tek bir savaş uçağının birkaç saatlik operasyonu, binlerce aracın günlerce trafikte ürettiği karbon salınımını geride bırakabilecek ölçekte bir yıkım yaratır.

Ama mesele sadece karbon değil.

Bombaların düştüğü toprak, bir daha aynı toprak olmuyor. Gazze gibi yoğun bombardıman altındaki bölgelerde toprağa karışan ağır metaller, patlayıcı kalıntıları ve kimyasal bileşenler, yıllarca sürecek bir ekolojik yıkım yaratıyor. Su kirleniyor, hava zehirleniyor, yaşam alanları geri dönülmez şekilde tahrip oluyor. Bu, yalnızca bugünün değil, geleceğin de yok edilmesi anlamına geliyor.

Ve tüm bunların ortasında Batı dünyası, iklim konusunda ahlaki üstünlük dili kurmaya devam ediyor.

İklim zirvelerinde en yüksek sesle konuşanlar, çoğu zaman savaş teknolojilerini en çok geliştirenler. En fazla karbon salınımı üreten askeri yapılar, aynı zamanda yeşil dönüşüm projelerinin öncüsü olarak sunuluyor.

Bu açık bir çelişki değil mi?

Bir yandan gezegeni kurtarmalıyız diyen bir söylem, diğer yandan o gezegeni sistematik olarak tahrip eden askeri politikalar…

Bu noktada sormak gerekiyor: Bu gerçekten bir mücadele mi, yoksa iyi pazarlanmış bir imaj mı?

İklim kriziyle yüzleşmek, sadece plastik kullanımını azaltmak ya da enerji dönüşümünden bahsetmek değildir. Aynı zamanda savaşın yarattığı yıkımı da hesaba katmaktır. Çünkü bir füze düştüğünde sadece bir bina yıkılmaz. Toprağın hafızası, suyun dengesi ve havanın temizliği de parçalanır.

Ve belki de en rahatsız edici gerçek şudur: Gezegeni kurtarmakla övünen eller, aslında onu gökyüzünden füzelerle parçalıyor.