Son birkaç gündür olan biteni tek bir yerden okumak mümkün: Hürmüz Boğazı.
Birkaç gün önce açıldı, ardından yeniden gerilim yükseldi ve kapandı. Şimdi ise boğazdan geçmeye çalışan bir tankerin vurulduğu haberleri geliyor. Yani mesele artık sadece açık mı kapalı mı değil. Mesele şu: Hürmüz, doğrudan bir baskı aracına dönüşmüş durumda.

Çünkü bu dar geçit sadece bir su yolu değil. Küresel ekonominin en hassas noktalarından biri. Ve İran tam da buraya oynuyor.

Açıyor → Piyasalar nefes alıyor.
Kapatıyor → Herkes diken üstünde.
Geçeni vuruyor → Mesajı netleştiriyor.

Bu, klasik bir savaş stratejisi değil. Bu, ritmi ayarlanan bir baskı politikası.

İran neden bunu yapıyor? Çünkü doğrudan ABD ile açık savaşa girmek yerine, o savaşın maliyetini artırmayı tercih ediyor. Körfez’deki Amerikan üslerine yönelik saldırılar da bu yüzden. Mesaj şu: Seni doğrudan vurmasam bile bulunduğun her alanı riskli hale getirebilirim.

Ama işin en dikkat çeken tarafı sadece İran’ın hamleleri değil. Asıl dikkat çeken, ABD’nin tutumu.

Bir bakıyorsunuz ateşkes konuşuluyor. Diplomasi vurgusu yapılıyor.
Sonra bir bakıyorsunuz bölgedeki askeri hareketlilik artıyor.
Bir gün gerilim düşecek deniyor, ertesi gün yeni bir saldırı haberi geliyor.

Bu gelgitli durum tesadüf değil.

ABD bir yandan krizi büyütmek istemiyor, diğer yandan tamamen sönmesine de izin vermiyor. Çünkü kriz devam ettiği sürece bölgedeki askeri varlığı ve etkisi meşru kalıyor. Ama aynı zamanda bu gerilimin kontrolden çıkma riskini de sürekli yönetmek zorunda.

Yani ortada tuhaf bir denge var:
Müzakere var ama sonuç yok.
Ateşkes var ama kalıcılık yok.
Gerilim var ama kopuş yok.

Ve bütün bu dengenin merkezi yine Hürmüz.

Boğaz her açıldığında "kontrol bizde" mesajı veriliyor.
Her kapandığında “her şey bir anda değişebilir” deniyor.
Her saldırıda ise bu belirsizlik biraz daha derinleşiyor.

Bu yüzden bugün yaşananları tek tek olaylar olarak değil, bir bütün olarak okumak gerekiyor. Tankerin vurulması, boğazın kapanması, müzakere haberleri, ardından gelen yeni saldırılar… Bunların hepsi aynı oyunun parçaları.

Bu oyun çözüm üretmiyor. Bu oyun zamanı uzatıyor.

Ama burada asıl sorun şu: Bu kadar ince ayarla yürütülen bir gerilim ne kadar sürdürülebilir?

Çünkü bir noktadan sonra hesaplar şaşar.
Bir saldırı yanlış anlaşılır.
Bir hamle beklenenden büyük bir karşılık doğurur.

Ve o zaman artık ne açılan boğaz işe yarar ne de yapılan müzakere.

Bugün Körfez’de yaşanan şey tam olarak bu:
Hürmüz üzerinden yürütülen, aç-kapat-vur-beklet döngüsüne sıkışmış bir savaş.

Ve herkes bu döngüyü yönetmeye çalışıyor. Ama kimsenin gerçekten kontrol ettiğinden emin olduğu bir durum yok.