Bir zamanlar yalnızlık, sessiz odaların ve boş sokakların içinde aranırdı. Bugün ise milyonlarca takipçiyle dolu sosyal medya hesaplarının ortasında gizleniyor. Parmaklarımız ekranlarda dolaşırken, gözlerimiz bildirim ışıklarıyla kamaşırken, içimizde büyüyen boşluğu fark etmiyoruz. “Bağlı” görünüyoruz ama aslında kopuk; “görünür” oluyoruz ama gerçekte görünmüyoruz.

Dijital çağ, insanlara hiç olmadığı kadar hızlı bir erişim imkânı sundu. Bir mesaj, saniyeler içinde kıtaları aşıyor. Fakat bu hız, ilişkilerin derinliğini törpülüyor. Bir arkadaşımızın yüzünü görmek yerine “story”lerini izliyor, derin sohbetlerin yerini üç saniyelik emojiler alıyor. Bütün bunlardan kendimi de ayırmadan söylüyorum. Ne yazık ki hepimiz bu girdabın içinde debeleniyoruz. Ben de, sen de, o da....

Öte yandan bu kontrolsüz kontrole en çok kapılan da maalesef genç kuşak. Gençler gerçek bağlardan çok sanal kabullere sarılıyor. Kaç takipçim var? Kaç beğeni aldım? Kaç kişi yorum yaptı? Bu sorular, günümüzün yeni “mutluluk ölçerleri” haline geldi. Oysa ki psikoloji bize, insanın huzurunun ilişkilerin niteliğiyle beslendiğini söylüyor; niceliğiyle değil.

Araştırmalar, sosyal medyada aktif olan bireylerin, yüz yüze ilişkilerden uzaklaştıkça daha fazla yalnızlık ve yetersizlik duygusuna kapıldığını ortaya koyuyor. Özellikle “herkes mutlu, ben değilim” algısı, kişiyi kendi hayatına yabancılaştırıyor. Çünkü orada paylaşılanlar bir vitrinden ibaret ve gerçek hayatın karmaşası, o vitrine ve o karelere sığmıyor.

Öte yandan dijital dünya tamamen suçlu da değil. Doğru kullanıldığında bilgiye erişim, yeni dostluklar ve yaratıcı üretimler için eşsiz bir alan sunuyor. Mesele, ekranın karşısında geçirilen zamanın kalitesinde. Yalnızlığı büyüten de, azaltan da bizim seçimlerimiz oluyor.

Bugünün insanı için asıl mesele, kalabalıkların içinde var olmayı başarmak değil; kalabalıkların ortasında kendine ve çevresine gerçekten bağlanabilmek. Belki de ihtiyacımız olan, ekranı birkaç dakika kapatıp yanımızdakine bakabilmek, dostlarımızın sesini sadece yazılarda değil, kahkahalarında da duyabilmek.
Tam bu noktada kulaklarımda Dijital Baba Sayın Orhan Toker'in sözü çınlıyor " Çocuklarınızı kurtarmak istiyorsanız onlara gerçek dünyanın işlerini yaptırın."

Bu yüzden dijital çağın sessiz çığlığını bastırmak bizim elimizde. Gerçek bağlar kurduğumuzda, yalnızlık sadece bir ekranda parlayan kelimelerden ibaret kalacak.

Şimdi bu yazıyı sonlandırıyorum ama zihninizde cevap aramaya devam edeceğiniz bir soru bırakıyorum; "Bütün bunların içinde önlem almadıkça çocuklarımızı neler bekliyor?"